online propecia

buy cheap online propecia

Zapraszamy do obejrzenia filmu, który jest podsumowaniem naszej wielomiesięcznej pracy nad budową Strażnika Teksasu. Chcielibyśmy jeszcze raz podziękować naszym Sponsorom oraz polskim rodzinom w Fort Worth za wsparcie naszego zespołu oraz podkreślić, że bez Ich pomocy nasza drużyna nie osiągnęłaby tego, co udało nam się zdobyć w USA.

Film jest dostępny pod adresem: http://www.vimeo.com/24274193 .

Dnia 11 maja odbyła się prezentacja na temat działalności zespołu JetStream w jednej z wrocławskich szkół.   Celem tej wizytacji było zainteresowanie uczniów tematyką lotnictwa. Członkowie Marcin Gawlak oraz Jakub Wiater opowiadali o projekcie budowy Strażnika Teksasu oraz o przebiegu zawodów SAE Aero Design. Uczniowie mieli okazję zobaczyć zdjęcia, a także filmy nakręcone przez nas podczas pobytu w Stanach.

W czwartek nasza skrzynia z narzędziami została odebrana. W najbliższych dniach planujemy złożyć samolotem w całość oraz przygotować go do pokazowego lotu. W czasie tego wydarzenia, będą nam towarzyszyć stacje telewizyjne

Po długiej i męczącej podróży wróciliśmy do Polski 29 marca. Cały powrót trwał aż dwa dni, a po drodze nie zabrakło niespodzianek, związanych z opóźnieniami samolotów oraz odwołaniem lotu.

Obecnie czekamy na skrzynię z samolotem. Gdy już ją dostaniemy planujemy złożyć go z powrotem w całość oraz odwiedzić dwie szkoły średnie: Liceum Ogólnokształcące nr XVII im. Agnieszki Osieckiej oraz Lotnicze Zakłady Naukowe, gdzie będziemy opowiadać o działalności naszego klubu.

Dzisiaj odbył się ostatni dzień zawodów SAE Aero Design West 2011. Wykonaliśmy dzisiaj w sumie dwie próby. W pierwszym locie  samolot lecąc, miał zepsuty serwomechanizm od silnika, jednak dzięki dużemu doświadczonemu pilota SAE, udało się nim wylądować bezpiecznie. Niestety, po tym wydarzeniu, atmosfera w drużynie była bardzo nerwowa, ponieważ do tego momentu mieliśmy jeszcze 0 punktów za lot. Po doprowadzeniu statku powietrznego do całkowitej sprawności, usłyszeliśmy od organizatorów, iż została już tylko jedna kolejka lotu w tych zawodach. Musieliśmy zatem podjąć szybką decyzję  - jaki ciężar musimy podnieść. W grupie wybuchła żywa dyskusja, jedni chcieli, by "Texas Ranger" udźwignął 5kg , drudzy 9kg. W końcu zdecydowaliśmy się na pierwszą opcję. W końcu przyszedł ten najważniejszy moment: wejście na pas startowy. Wszyscy trzymaliśmy mocno kciuki za to, by nasz statek powietrzny w końcu wzbił się w powietrze, ponieważ była to już nasza ostatnia szansa. Zaczęło się - samolot ruszył. Po kilku sekundach odleciał. Na początku miał problem ze stabilnością ponieważ falował on raz w górę, raz w dół. Dzisiejsze warunki atmosferyczne, były równie trudne jak w wczorajszym dniu. Jednak po chwili, samolot zaczął płynnie latać i w końcu przyszedł czas na lądowanie. Szczęśliwie pilot sprowadził go na ziemię. Czekaliśmy na ostateczną decyzję sędziego, który decyduje o tym, czy lot był zaliczony. Miał on z tym wątpliwości, ponieważ samolot zatrzymał się tuż nad linią, oznaczającą koniec długości długości pasa startowego - jego przekroczenie spowodowałoby nie zaliczenie lotu. Po chwili zastanowienia, wyciągnął w górę zieloną flagę. Radość w drużynie była ogromna na tyle, że skakaliśmy ze szczęścia na pasie startowym.

Po zakończeniu rundy rozpoczęło się ogłaszanie wyników. Nasz końcowy rezultat to online propecia. Mimo, że jesteśmy w drugiej dziesiątce, to i tak byliśmy z siebie bardzo dumni, ponieważ  jako zupełnie nowa drużyna, którego członkowie nie mieli żadnego doświadczenia w tym projekcie, pracowaliśmy nad Strażnikiem Teksasu 9 miesięcy i wiemy, że czas poświęcony temu samolotowi nie poszedł na marne. Dzięki naszej ogromnej motywacji oraz chęci walki do końca, nie zniechęciliśmy się niepowodzeniami i zbudowaliśmy model, który potrafił unieść 5 kg i więcej.

Pragniemy ogromnie podziękować naszym Sponsorom za wsparcie finansowe projektu oraz Polonii w Teksasie, którzy pozwolili nam mieszkać w ich domach. Bez Ich pomocy, nie zdołalibyśmy uzyskać tak wysokiego miejsca.

Na naszej stronie została utworzona zakładka "Relacja z Teksasu", w którym będziemy opisywać nasz wyjazd. Zainteresowanych zapraszamy do śledzenia informacji, które znajdują się

Już jutro zespół JetStream odlatuje do Teksasu, gdzie będzie brać udział w zawodach SAE Aero Design West 2011.  Przed nami długa podróż do Dallas, a później ostateczne przygotowanie samolotu na konkurs. Trzymajcie mocno kciuki za naszą drużynę!

Informujemy, iż naszym Patronem zostało Miasto Wrocław. Położone jest ono na Nizinie Śląskiej, nad rzeką Odrą i czterema jej dopływami, które zasilają ją w granicach miasta: Bystrzycą, Oławą, Ślęzą i Widawą. Nazywane bywa Wenecją Północy. Jest ono czwartym pod względem liczby ludności miastem w Polsce (około 630 000 mieszkańców), a także jednym z najstarszych miast Polski pod względem lokacji na prawach miejskich.

W dniu 25.02.2011 odbyła się konferencja prasowa zespołu JetStream, w którym prezentowaliśmy zbudowany przez nas samolot. Serdecznie zapraszamy do obejrzenia materiałów z tego wydarzenia, które znajdują się w "Audycjach i reportażach".

Pragniemy poinformować, iż Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA zostało naszym Złotym Sponsorem. Jest on liderem rynku gazu w Polsce. Działalność podstawowa spółki obejmuje poszukiwania i eksploatację złóż gazu ziemnego i ropy naftowej oraz import, magazynowanie, obrót i dystrybucję paliw gazowych i płynnych. 

W Polsce PGNiG jest jednym z największych i najstarszych przedsiębiorstw. Przychody firmy oraz jej zysk stawiają spółkę w czołówce największych i najbardziej dochodowych podmiotów w Polsce. PGNiG jest również jednym z największych pracodawców w kraju.

Z ogromną radością informujemy, iż drużyna JetStream doczekała się w końcu Sponsora Głównego. Jest nim Dział Studencki Politechniki Wrocławskiej. Został on utworzony celem niesienia pomocy studentom w zakresie pomocy materialnej i socjalnej oraz w rozwijaniu swoich pasji, zdolności i zainteresowań poprzez szeroko rozumiane wspieranie aktywności studenckiej. Dział Studencki Politechniki Wrocławskiej podzielony jest na dwie sekcje: Sekcję Spraw Socjalno Bytowych Studentów oraz Sekcję Wspomagania Aktywności Studenckiej.

Informujemy, iż 24.01 naszym sponsorem został Wydział Mechaniczny Politechniki Wrocławskiej. Został on utworzony w 1949r. Obecnie posiada pięć kierunków: Automatyka i Robotyka, Mechanika i Budowa Maszyn, Zarządzanie i Inżynieria Produkcji, Transport oraz Mechatronika

W naszej galerii pojawiły się pierwsze zdjęcia, pokazujące drużynę JetStream w czasie pracy. Zachęcamy do ich obejrzenia.

Naszym drugim złotym sponsorem został Wydział Mechaniczno-Energetyczny Politechniki Wrocławskiej. Powstał on w 1954r, obecnie posiada dwa kerunki: Mechanika i Budowa Maszyn oraz Energetyka. Dziekanem wydziału jest obecnie prof. dr hab. inż. Maciej Chorowski.

Z wielką przyjemnością informujemy, iż naszym pierwszym złotym sponsorem zostało Przedsiębiorstwo Wielobranżowe “BIM” Sp. z o.o. BIM istnieje na rynku od 1994r - w tym roku powstała pierwsza restauracja. W chwili obecnej sieć przedsiębiorstwa składa się z 6 restauracji usytuowanych w centrach rozrywkowo-handlowych, w 5 różnych miastach na terenie Polski: w Warszawie, Toruniu, Olsztynie, Sosnowcu i w Katowicach. Ponadto we Wrocławiu BIM posiada Hotel Lothus, niedaleko rynku.

Pragniemy ogłosić, iż naszym drugim patronem medialnym została telewizja TEDE. Swój pierwszy program nadała 1 czerwca 1995r. Jest kontynuatorem PTV ECHO - pierwszej komercyjnej stacji telewizyjnej w Polsce. Aktualnie siedziba TEDE znajduje się w Bielanach Wrocławskich.

Pragniemy ogłosić, iż naszym patronem medialnym został portal dlaStudenta.pl. Strona ta istnieje od 7 lat i zawiera bardzo cenne informacje dla studentów. Dzięki niej znajdziemy oferty pracy, dowiemy się na temat wolnych mieszkań w danym mieście oraz miejsc, w których można oderwać się po ciężkiej nauce.

Naszym drugim sponsorem został Wydział Elektroniki Politechniki Wrocławskiej. Powstał on 28 września 1968r. Wcześniej istniał jako Wydział Łączności. Kształci kadrę naukową, opracowuje patenty, wykonuje ekspertyzy, wdraża innowacyjne rozwiązania użytkowe, realizuje aplikacje przemysłowe i projekty międzynarodowe. Studia na Wydziale Elektroniki pozwalają zdobyć wszechstronną wiedzę w obszarze najszybciej rozwijających się współcześnie dziedzin nauki i techniki, a mianowicie: informatyki, telekomunikacji, teleinformatyki, elektroniki oraz automatyki i robotyki.

Dnia 9.12 naszym pierwszym sponsorem został S-Lab. Firma zajmuje się farmacją, biotechnologią, zaawansowanymi kosmetykami oraz wyrobami medycznymi. Działa ona na rynku farmaceutycznym oraz spożywczym. Firma prowadzi również badania nad nowymi substancjami, technologiami oraz wyrobami. Jej siedziba znajduje się niedaleko Wrocławia, w Mirkowie.

Nasz zespół zajął 4. Miejsce!!

To był niezwykle emocjonujący dzień!! Było dużo stresu i nerwów, ale nie przeszkodziło nam to w trzeźwym i profesjonalnym przygotowaniu się do kolejnych lotów.

Dzień zaczął się szybko bo już o 5 rano (w Polsce 14:00). Wszyscy zaczęliśmy przygotowywać się do ostatecznej rozgrywki. O 5:50 Przemo i Krzychu byli już na lotnisku i rozstawiali nasz namiot wypożyczony przez sponsorujący nas PGNiG, który tak bardzo się przydał wczoraj w czasie opadów deszczu jak i dziś w słoneczny dzień. W czasie gdy 1 grupa chłopaków rozkładała nasze stanowisko i przygotowywała model, druga grupa pakowała ostatnie rzeczy z motelu. Wtedy Lampka wziął wszystko w swoje ręce. Artur jadać autem tłumaczył Lampie jak ma wyważyć model, ale ten po doświadczeniach z lotów na Kolibrze stwierdził, iż samolot tak nie poleci, i że sam zrobi to lepiej. W niespodziewanym oświeceniu rozpoczął tasowanie sztab obciążenia po czym stwierdził, że do ideału brakuje 0,5 kg, które niezwłocznie dołożył, nie mówiąc nikomu prócz Przema. Gdy już wszyscy byliśmy na lotnisku, mieliśmy jeszcze parę rzeczy do zrobienia przy modelu. Pełne skupienie panowało w naszej drużynie. Wszyscy wiedzieli o co walczymy. Tuż przed startem każdy miał podwyższone tętno. Były dobre warunki, lekki wiatr z lewej strony, który okazał się pomocny bo start był wykonany po przekątnej co wydłużyło drogę startową o kilka metrów. Odpalamy silnik, zaskakuje od razu, regulacja, ostatnie sprawdzenie, drużyna przed nami zwalnia pas, zajmujemy prawy róg pasa, Artur kładzie się na ziemi trzymając model za ogon, Tomek sprawdza wszystko, silnik uzyskuje moc startową, Tomek daje znak Arturowi, w sensie kopie go z całej siły w nogę, ten puszcza model,. Samolot majestatycznie zaczyna nabierać prędkości. Na długość dłoni przed linią końcową Samarama startuje, nabiera prędkości tuż nad ziemią, pierwszy zakręt dość niespokojne wyrwanie w górę, ale szybka reakcja sterami sprowadza model na idealną pozycje. Drugi zakręt idzie gładko. Przy locie z wiatrem delikatny nabór wysokości, trzeci i zaraz czwarty zakręt, model jest na prostej. Tomek zdejmuje obroty silnika model zaczyna się obniżać, jest tuż nad pasem ląduje. W tym samym czasie Artur krzyczy „dalej!! To nie ta linia!! Za blisko!!”, ale model już jest na ziemi… Na szczęście Artur, w przeciwieństwie do Lampy się myli się i lądowanie jest w dobrej strefie. Prezes i Zakol podbiegają do modelu na znak sędziego podnoszą model. Jest cały!! W drużynie wybucha radość. Jest tak wielka, że nikt tego nie kontroluje, biegamy skaczemy krzyczymy wszyscy się cieszą, śmieją. Na pokładzie miało być 9,5 kg, ale Lampka dołożył wspomniane 0,5 kg. Na pokładzie ostatecznie znalazło się 10kg balastu (skrzynka mandarynek). Mamy 3 miejsce.

Poprzedni lot zakończony sukcesem. Nie mniej pasu startowego już brak. Trzeba bronić pozycji. Drużyna zaczyna odrabiać zadanie domowe z aerodynamiki. Przy pomocy taśmy klejącej kadłub nabiera jeszcze bardziej opływowych kształtów. Wszelkie szczeliny pokrywają się bezbarwnymi pasami. Lampa rwie się do pracy. Zakolak wie gdzie jest każda część. Krzychu wszystkim pomaga. By obniżyć masę Artur obcina nawet mocowania stateczników steru kierunku. Przemek walczy o każdą szparę. Ze skrzydeł i stateczników zrywane są wszystkie zbędne naklejki. W koła smar leje się strumieniami. Na zbiornik paliwa zakładana jest amortyzacja, by usunąć powietrze z przewodów. Wszyscy pracują by minimalizować opory. W skrzyni balastowej tym razem 10,5 kg. Brak wiatru niepokoi. By nie nadwyrężać niepotrzebnie konstrukcji, Samarama – niczym Panna Młoda tuż po ślubie – jest noszona na rękach przez Zakolaka. Stajemy przed pierwszą bramką. Wszyscy w pełnym skupieniu. Ciągle bez wiatru. Druga bramka, odpalamy silnik. Patrząc pod nogi Artur znajduje złamane śmigło. „Śmigło szczęścia” jak kiedyś określili takie znalezisko koledzy z Dęblina. Przekazuje je Afrowi. Oby przyniosło szczęście. Wniesienie modelu na start. Opadające źdźbła trawy z rąk ekipy startowej pokazują zerowy ruch wiatru. Czy damy radę? Ponawiając obrząd startu ekipa rozlokowuje się przy pasie. Lampa przy sędziach, chłopaki za linią, Zakolak z Przemem stawiają model, Artur kładzie się na ziemi trzymając model, Tomek testuje serwa, Michał robi zdjęcia, ksiądz się modli. Nastaje cisza. Każdy pyta w myślach: „Czy damy radę?”. Pełna moc. Kamyki odrywają się od asfaltu pod wpływem siły ciągu śmigła. Samarama drży trzymana za ogon. Chce już lecieć. Ostatni test wszystkim mechanizmów. Kopnięcie w nogę Artura, ten zwalnia uchwyt. Nasz ptak jest wolny. Teraz wszystko zależy od niego. Z pełną mocą, warkotem silnika i strumieniami powietrza mielonego przez śmigło obracające się ponad 180 razy na sekundę, zaczyna toczyć się w kierunki końca pasa. 50 metrów do końca, 40, 30, 20. Zaczyna podrygiwać. 10, 9, 8… Rozpędzony do kilkudziesięciu kilometrów na godzinę model nie jest wstanie oderwać się w wyznaczonym dystansie. Brak wiatru przeszkadza, wysoka temperatura zaniża sprawność napędu. Drogi powrotnej jednak nie ma. Skrzydła niosą coraz bardziej, Samarama coraz bardziej chce frunąć. Nagle podryw. Jesteśmy w górze. Niestety poza linią startu. Lot odbywa się spokojnie. Płynne zakręty przechodzą w gładkie podejście. Model ślicznie osiada na swym duralowym podwoziu. Jest cały. Przed nami niewiadoma, czy będzie kolejna próba? Tracimy 3 miejsce. Czas wykonać kolejne modyfikacje.

1,5 punkta. Tyle potrzeba by wrócić na upragnione „pudło”. I pomyśleć, że rok temu nikt w nas nie wierzył. Pomyśleć, że ta grupa napalonych, denerwujących się na siebie indywidualności, którzy nie mają pojęcia o modelach udźwigowych, już w drugim starcie walczy o podium. Chyba tylko Michał Skalny pokłada w nas nadzieję. Co można jeszcze obciąć w modelu, w którym nic nie zostało? Może coś zeszlifować, może coś obciąć. Obcinamy nawet zbędne trytki i śruby. Kolejna próba startu zakończona niepowodzeniem. Podczas nawrotu koło ogonowe nie słucha się sterów. Samolot wpada na trawę. W nadziei oczekujemy decyzji o jeszcze jednej próbie.

Jest decyzja – odbędzie się jeszcze jedna runda. Samolot w przygotowaniu. Przeliczamy wymaganą masę aby pokonać 3 drużynę. 300 gram więcej niż ostatnio. Klucz do świec i 3 kawałeczki metalu zlepione taśmą klejącą. Tyle nam potrzeba. Zaledwie kubka wody. Podmuchy wiatru mówią, iż nastaje termika. Jest nadzieja na wiatr podczas startu. Ale temperatura rośnie. Czy silnik poradzi sobie w takim powietrzu? Szlifujemy nawet koła, aby były gładkie. Nie można już bardziej poprawić modelu. Kolejka do startu się kurczy. Trzeba walczyć. Ostatnie tankowanie. Ostatnie przygotowania. Tym razem spadające źdźbła trawy są niesione wzdłuż pasa, drobnymi podmuchami wiatru. Samolot na pasie. Pełna moc silnika. I czekanie, czekanie, czekanie. Ciągle pełna moc. Sygnał. Artur puszcza model. Silnik pracuje pełną mocą, koła gładko toczą się po asfalcie. Pełna moc. Walcz, leć! Za późno. Nie dał rady. 3 miejsce stracone. Ale co pokażą inne drużyny? Na jakiej lokacie skończymy.

Przed lotami zakładamy się z naszym opiekunem, iż zgoli brodę jeśli zmieścimy się w pierwszej piątce. Ogłoszenie wyników. Michał Skalny okazuje się słowny. Ale dziwnie mu bez brody :)

Na koniec szczególnie pragnęlibyśmy podziękować ekipie z Dęblina. Ze wszystkich pierwszych startów polskich drużyn w historii ich okazał się najlepszy. Świetnie przygotowany model, doskonale zgrana grupa, prowadzona przez wspaniałego opiekuna wykazała się profesjonalizmem i godnie reprezentowała uczelnię oraz nasz kraj. Dodatkowo ich zachowanie – szczególnie gdy nasza drużyna już poddała się przy odpalaniu silnika, a oni wręcz wyrwali nam rozruszniki z ręki walcząc, aż do odpalenia napędu – świadczy o wspaniałym, koleżeńskim podejściu drużyny. Bez wątpienia jeśli moglibyśmy kogoś wyróżnić nagrodą fair play, Dęblin byłby idealnym kandydatem.

Dziękujemy również za wsparcie firm oraz instytucji, dzięki któremu mogliśmy znaleźć się na tak wspaniałych zawodach. Szczególne podziękowania należą się Politechnice Wrocławskiej, w tym wydziałowi Mechaniczno-Energetycznemu, Mechanicznemu oraz Informatyki i zarządzania. Dziękujemy firmie PGNiG za wsparcie finansowe oraz zaufanie. Firmie Amaprofil za doskonale wykonane usługi cięcia wodą oraz laserem. Dziękujemy firmom Top Secret oraz Sky&you. Również szczególnie pragniemy podziękować ks. Markowi Ciesielskiemu oraz siostrze Kindze, za wsparcie oraz pomoc okazaną podczas realizacji projektu, jak również wsparcie duchowe.

Wyniki w formie zdjęcia w galerii

C.D.N.